ΜΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΜΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, ΛΟΙΠΟΝ, ΠΑΛΙ.
Μές στο φως, λοιπόν, πάλι. Μες στο φως πάλι, μια και το φως είναι ατέλειωτο, αλλά και αμέτρητο, οπότε το πάλι κι εδώ του Χρήστου
Κεχαγιόγλου κόκκος από το όλο του, βέβαια, αλλά και νύχι του λέοντα, να καταλαβαίνει κανείς καλά των σκιών τις πιο παράδοξες
εκφάνσεις, της διαφάνειας την πιο αντίθετη στο σκοτάδι σημασία, πολυπλοκότητα, τελικά απλότητα, μοναδικότητα.
Τώρα τα έργα εδώ του Κεχαγιόγλου μια ξαφνικά πιο ορατής ψυχικής του ευκρίνειας, τα χρώματά του ακόμα πιο συνέχεια στο
αποκάτω του μυαλού του σπουδαίο σχέδιο, πιο επιστέγασμα της τωρινής του ψυχικής ανεξιθρησκίας. Τώρα τα έργα εδώ του
Κεχαγιόγλου πολλών νησιών η τετραπέρατη περίληψη, πολλών στιγμών του στην Ελλάδα (οπωσδήποτε στην Ελλάδα!) η διάχυτη
αισθηματικότητα, πολλών εικόνων η φιλελεύθερη συνύπαρξη, η απελεύθερη τεχνική, τέχνη.
Με τα χρώματα άρα πάλι πιο πολύ. Με τη ζωγραφικής την καθόλου αφηρημένη αλλά συχνά οριστική ποίηση, πίνακες πάντα
χωρίς σύνορα, στο χαρτί πάνω, στον καμβά, το ίδιο με ήρεμοι ανήσυχοι, το ίδιο του κόσμου λεπτομέρειες με περιγραφή πλήρη,
αποσπάσματα ζωής τα πιο άμεσα, τα πιο όλο δύναμη. Ζωή σε κάθε του έργο, δηλαδή, ευδιάκριτη, ο εαυτός του παντού ολόσωμος,
σαφής, επιβλητικός, σφύζων.
Με την τέχνη του Χρήστου Κεχαγιόγλου κι εγώ πια αδελφός, εδώ και καιρό πια φίλος τους, συνοδοιπόρος. Σαν στον Κουροσάβα,
σαν Σκορτσέζε, σαν στη ζωγραφική του μέσα τώρα βαδίζοντας, από κοντά εξετάζοντας της κάθε του γραμμής την καμπύλη,
των φωταψιών του τις ολοκληρώσεις, των σκιών του τις τρυφερότητες. Ευτυχώς σαν σε ταινία μέσα ξαφνικά, χωρίς έξοδο, όλο
επαναλήψεις συγκινητικές, σε ασταμάτητη, ακούραστη πορεία προς το φως, προς την επίγειά του ολοκλήρωση.

Σωτήρης Κακίσης
Οκτώβριος 2022