Η Κιβωτός του Νου

Τα καθρεφτίσματα του Νου…

 

Αναμφισβήτητα ένας φιλόσοφος, τόσο της ζωής, όσο και της διαλεκτικότητας της ιστορίας, ο Χρήστος Κεχαγιόγλου διατηρεί πάντα μέσα από την ιεροτελεστία της ζωγραφικής, έναν καθαρά προσωπικό τρόπο έκφρασης. Εμφανίζεται ρομαντικός, με πίστη στην προσωπική του ματιά προς τον κόσμο και στην τέχνη του και αφηγείται μέσα από τις εικόνες του το σενάριο ενός συμπαγούς και ολοκληρωμένου κόσμου.

 

Ο Χρήστος Κεχαγιόγλου δεν αναπαριστά τη φύση. Ζωγραφίζει την αίσθηση, την ατμόσφαιρα, αλλά και την ανάμνηση που απορρέει απ’ αυτήν. Ζωγραφίζει τη δροσιά της αυγής, τη ψύχρα και την υγρασία της νύχτας. Ζωγραφίζει τις κλιματολογικές συνθήκες περισσότερο παρά τις γεωγραφικές. Οι εικόνες του αποσπασματικές, ονειροπόλες, διάφανες, άϋλες και μετέωρες, συνδυάζουν τον λυρισμό με μια νέα αντίληψη των χρωμάτων. Με απίστευτη μαεστρία καταφέρνει να περνάει από την νατουραλιστική μίμηση στην ορθολογική αντίληψη και από την υποκειμενική εντύπωση στην αντικειμενική δημιουργία.

 

Δημιουργεί τόπους μυστικούς και αρχιτεκτονικές κατασκευές με επάλληλους ορόφους, σιωπηλές προσόψεις, παράθυρα και φεγγίτες όπου κατοικεί το άγνωστο, τοπία όπου οι όγκοι τους απομακρύνονται από το ορατό. Συνθέτει τις αναμνήσεις των εντυπώσεων που δέχεται και σκηνοθετεί το ασύλληπτο, δίνοντας σχεδόν πάντα μια κινηματογραφική αίσθηση στο σενάριο των έργων του. Η ζωγραφική του εκπέμπει μια μυστηριώδη δύναμη ποιητικής αναπόλησης, μια μεταφυσική αισθητική την οποία συναντάμε σ’ ένα μεγάλο μέρος της δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής της περιόδου του ’30. Οι προσωπογραφίες του επίσης, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ζωγραφική του και επιβάλουν την καθαρά προσωπική εκφραστική του γλώσσα. Εικόνες απρόσιτες και απόκοσμες, μεταμορφώνονται σε grotesque μάσκες αποτυπώνοντας την υπαρξιακή αγωνία του καλλιτέχνη μπροστά στην μοναχικότητα και τον θάνατο. Έτσι, προσεγγίζει μια εσωτερική πραγματικότητα, κρυμμένη πίσω από την επιφάνεια των μορφών του.

 

Ξαναδίνει νόμους όπως οι Ιταλοί καλλιτέχνες, γιατί πιστεύει ότι το έργο τέχνης αποτελεί έκφραση των αιώνιων αρμονιών της φύσης και γι’ αυτό δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη. Διευκρινίζει τις επιστημονικές γνώσεις που αναγνωρίζονται ως απαραίτητες στους καλλιτέχνες. Η Ιταλική ηρεμία και αρμονία διαφαίνεται στους παράξενους ιδεατούς – φανταστικούς χώρους που μοιάζουν με στημένες παγίδες, με δίχτυα όπου πιάνονται τα κωνοειδή σπίτια του. Την ίδια αρμονία συναντάμε και στα πυραμοειδή βουνά του αλλά και στα δέντρα του καμωμένα στον τόρνο. Ο καλλιτέχνης νιώθει την ανάγκη να ελέγξει και να πειθαρχήσει κατά κάποιο τρόπο, όλον αυτόν τον ανεξέλεγκτο αναβρασμό της φύσης. Περιγράφει μια μαθηματική θεωρία της φόρμας που την έχει συλλάβει σαν ένα ρεπερτόριο των δυνατών γεωμετρικών μορφών, για να οδηγήσει στη συγκριτική μελέτη των συμμετριών και των μορφολογικών τύπων που χαρακτηρίζουν τις φυσικές φόρμες. Ανακεφαλαιώνει την εξέλιξη των θεωριών περί αναλογίας, αρμονίας, και γεωμετρικών κανόνων που εξυπηρετούν τη σύνθεση αρχιτεκτονικών σχεδιασμών και διακηρύσσει την πίστη του στην αποκρυφιστική εσωτερική δύναμη – των αριθμών, των αρμονικών χαράξεων και των μαθηματικών – πάνω στο έργο τέχνης.

 

Στα έργα του Χρήστου Κεχαγιόγλου, η ευγένεια και η αυστηρότητα αναδύουν μια αίσθηση καθαρότητας, όχι εγκεφαλικής και στεγνής αλλά αντίθετα μιας καθαρότητας που πηγάζει από την απόλυτη πειθαρχία του ταλέντου, της ευαισθησίας και της ζωγραφικής αίσθησης που διακρίνουν τον καλλιτέχνη. Σέβεται τις εκφραστικές αξίες, ζει με εσωτερικότητα και ένταση τη ζωή των πραγμάτων και κάνει μια τέχνη με πολλές ιδιαιτερότητες, σοβαρή και σιωπηλή. Δημιουργεί ζωντανά έργα συμφιλιώνοντας την ιδέα της πραγματικότητας με την ιδέα της ζωγραφικής, φθάνοντας σε μια πάλλουσα ισορροπία, μια ισορροπία αιώνιας κυοφορίας που αναπέμπει διαρκείς συγκινήσεις.__

 

 

Ελένη Αθανασίου
Ιστορικός Τέχνης